آه ای خداوند! جهت رعایت اصل تنوع هم که شده، این عذاب را از من بردار و برای مجازات و گناهانم عذاب دیگری نازل کن. آمین! پ.ن: + نوشته شده در کمی بعد از نیمه شب به خطــ ِ دانای ِ کل |

می خواستم صدایش کنم...دهانم نبود... پ.ن:

- نمی خوای حالمو بپرسی؟ - نه ! پ.ن:

خوابیدن ساعت دوازده یک اتفاق خوب است که بیدار شدن ساعت سه خرابش می کند... پ.ن: + نوشته شده در کمی بعد از نیمه شب به خطــ ِ دانای ِ کل |

ما کلمات مرده ی یک زبان بیگانه بودیم... پ.ن:

- کی از یه عکاس عکس میگیره؟ - یه عکاس دیگه! پ.ن:

-اگه اینا همش یه بازی کثیف باشه چی؟ به این لعنتیا نمیشه اعتماد کرد - آره..اما الان موقع ریسک کردن نیست. پ.ن: + نوشته شده در کمی بعد از نیمه شب به خطــ ِ دانای ِ کل |

همینکه به وقت اندوه، آدمی مجبور به شنیدن آهنگ های تتلو نیست بسیار بسیار جای تبریک دارد. پ.ن: + نوشته شده در کمی بعد از نیمه شب به خطــ ِ دانای ِ کل |

- رمزتون؟ - 13.72 - واقعا؟! اصلا بهتون نمیادها! پ.ن:

از صدای خواننده اش خوشم نمی آید ولی شعرش را دوست دارم..اسم شاعرش را که دیدم اندوهم دوچندان شد...از صبح مدامم شده همین یک آهنگ... پ.ن: + نوشته شده در کمی بعد از نیمه شب به خطــ ِ دانای ِ کل |

- خوبی؟ - خوب میشم ! پ.ن :

آدمی کجا برود که نمیرد ؟! پ.ن :

صبح دیدمش..عصر هم دیدمش..یک وقت هایی خود رابطه است که به طور مضحک و ابلهانه ای سعی در ادامه دادن خودش دارد... پ.ن :

اندوه می خوردم ... پ.ن :

من از تو برنگشت ..من همان شب که از پله ها پایین می رفت ...مرد ... پ.ن :

کتاب را تمام کردم ..بغض توی گلویم هیچ ربطی به داستانش نداشت اما از اول تا آخرش بود ...کتاب دیگری برداشتم بعد حس کردم برای دوباره خواندن خیلی خسته ام ...اول کتاب دومی یک شعر از ژول میشله نوشته بود که آخرش این بود : خدایان همچون مردانند ؛ بر سینه ی زنی زاده می شوند و می میرند ... پ.ن :

و شبها و روزها به کارهایی می اندیشند که نخواهند توانست انجامش را ...و اینچنین در اندوه خویش جاودانند... پ.ن :

- من گاهی وسط ِ حرف زدن های تو می میرم.. پ.ن : بمیر ای دل که مرگت زندگانی ست..." فریدون مشیری"

تو .. مردی بودی که هزار سال قبل به آتش خیره بود و فکر میکرد به زنی... که هزار سال بعد به تاریکی خیره می شود و فکر می کند به مردی ...که هزارسال قبل به آتش خیره بود و فکر می کرد به زنی ...که هزار سال بعد به تاریکی خیره می شود و فکر میکند به مردی ... پ.ن : و صدایی در تنهایی می گریست..."سهراب"

حسش میکردم ..نشسته بود پشت سرم و ناخنش را میکشید به پایه های تخت ... پ.ن : بر او ببخشایید/ بر او که از درون متلاشیست ..."فروغ"