کلاسهام را تعطیل کرده ام و گفته ام می روم سفر... کنج خانه افتاده ام و حتی رغبت نمی کنم به باز کردن لای کتابهام... احمقانه ترین کار دنیا منتظر ماندن است و از آن احمقانه تر امیدوار بودن. پ.ن: ای آورنده! ای آورانندگی! من را دیگر نیاوران..."براهنی"

- پارسال این موقع موهام بلند بود. - چه اهمیتی داره؟ - پارسال این موقع پیش اون بودم. پ.ن:

بگوید نمی شود و بعد من بمیرم برای همیشه. پ.ن:

نشد! ... انگار که مرده بوده باشم از هزار سال پیشترک. پ.ن:

نور محو پشت پنجره همیشگی ست. هرشب میشود ازش عکس گرفت با سایه ی درهم گلدان های روی طاقچه... که هیچ ربطی به آنچه میخواستم بگویم دارد مرا می کشد ندارد. پ.ن:

بدترین اتفاق محتمل برای یک ادم سرماخورده این است که پیش از بهبود دوباره سرما بخورد.  پ.ن:

مدرسه توی مدرسه تمام نمیشود. بچه ها حتی به خوابهایم هجوم میآورند. کابوس هایم دوبارگی شده اند. پ.ن:

از نبودنت... از نبودنت... پ.ن:

 گریه از خواب دیدنت...گریه از خواب بی دیدنت...  پ.ن:

چشم هایم را می بندم و سعی میکنم صورتش را به یاد بیاورم. عطرش فضای سینه ام را پر می کند... پ.ن:

کاش با من حرف بزنی...کلمات تو ...کلمات تو...نمیدانم...کاش با من حرف بزنی.. پ.ن:

بهترین قسمتش برای من فراموشی ست.  پ.ن:

صدایم بالا نمی آید.. ناخنم شکسته..جای آبله ها روی تنم مانده..پاهایم همه اش خواب میروند..به سختی نفس میکشم و به آخرین تص&#1

و آنگاه که به خویشتن آمدی دیدی که جز تنها رها شده ای در بهت چیز دیگری نیستی... پ.ن:

زخم کهنه ای که سر باز کرده بهبودی اش به غایت دور و به غایت دیر خواهد بود... پ.ن:

کاش می شد آدمی همه ی دنیا را بگردد و خانه ی خودش را پیدا کند. پ.ن:

- اصلا چیزی هست که حالتو خوب کنه؟ + آره...رفتن و کندن از همه ی الکی های دوروبرم. پ.ن:

فقط تنهایی ام بزرگتر شد... پ.ن:

خواب دیدمت..بیدار که شدم عطرت جامانده بود در بغلم... پ.ن:

میدانستم واقعیت ندارد..میدانستم همه اش یک کابوس است اما ...گریه کردم...به قدر نبودنت وقت بیداری گریه کردم... پ.ن: + نوشته شده در کمی بعد از نیمه شب به خطــ ِ دانای ِ کل |